Coffeeklatch

Op haar 19de belandde ze in Antwerpen om mode te studeren. Maar omdat de sfeer van de Modeacademie haar niet aanstond, koos Kati Heck voor de schilderkunst. De cartooneske en absurde sfeer van haar werk trekt ze door naar haar woning, die ze graag vergelijkt met een speeltuin. Want naast een atelier telt haar woning ook een wilde daktuin, clubhuis én opnamestudio. “Ik wil niet het idee hebben dat ik naar mijn werk hoef te gaan. Nu word ik wakker, ga ik naar mijn atelier en alles speelt zich daar af. Ik werk, doe een middagdutje en werk verder. Ik heb hier alles wat ik nodig heb.” aldus Kati.

Voor je dit huis introk, woonde je in een caravan. Hoogst ongewoon lijkt me dat.

Twee jaar lang woonde ik samen mijn man in een caravan op het domein van de kunstenwerkplaats de Scheld’apen, met de boomhut van kunstenaar Benjamin Verdonck vlak boven ons hoofd. Ik had mijn atelier een eindje verderop. Het was best gezellig, totdat we plotseling het terrein moesten verlaten. Mijn vader was heel blij dat ik eindelijk gedwongen werd om een écht huis te zoeken. Hij is architect en kon echt niet lachen met het feit dat zijn dochter in een caravan woonde. Toen ik dit pand voor de eerste keer bezocht, was ik vooral onder de indruk van het achterhuis, waar nu mijn atelier gevestigd is.

Zijn licht en ruimte belangrijk als je aan het werk bent?

Er zijn veel schilders die bekommerd zijn om licht en ruimte, maar die elementen zijn voor mij niet zo belangrijk. In mijn werkruimte moet ik me vooral op mijn gemak voelen en een middagdutje kunnen doen. (Lacht.) Ik sta vroeg op, ga laat slapen en dat dutje maakt deel uit van mijn dagelijkse routine. Ik deel het atelier met mijn twee katten en vogels die ik vaak schilder.

Moest je iets kunnen veranderen aan je atelierruimte, wat zou dat dan zijn?

Graag had ik de ruimte nog groter, nog hoger gehad. Nu kan ik tot 3m80 hoog gaan en dat is wel een beperking. Hoewel mijn doeken nu al monumentaal zijn, wil ik nog groter kunnen werken. Maar het is oké. De ruimte heeft veel potentieel en dat is super cool. Ik heb nog zoveel plannen. Ik wil graag een soort van café ensceneren en een babydetective club. Het manifest heb ik al geschreven, nu enkel nog een clubhuis inrichten. De benedenverdieping telt er al één, die ik voornamelijk als fotostudio gebruik.

Een clubhuis oprichten voor al je vrienden en de personages die we zien in je schilderijen?

Alle personages uit mijn schilderijen zijn mensen die ik persoonlijk ken. Ik vind het heel moeilijk om wildvreemden aan te spreken op de parking van de supermarkt of op café, met de vraag of ze voor mij willen poseren. Dus gebruik ik mijn vrienden, hoewel ik soms wel nood heb aan nieuwe gezichten.

Heb je dan een welbepaalde enscenering in gedachte, of zijn het taferelen die spontaan ontstaan, van zodra je al je vrienden samenbrengt en laat poseren?

Het komt allebei voor. Meestal heb ik een enscenering in mijn hoofd, maar soms er gebeuren er ook verrassende dingen ter plaatse. Als je mensen beter leert kennen, geraak je gewend aan hun lichaam. Ik zoom graag in op opvallende kenmerken die ik vervolgens uitvergroot.

Maar naast mensen, katten en vogels, spelen ook worsten, augurken en aardappelen een belangrijke rol in je werk. In welke trip zit je nu?

Nu is het bier en drank. Bepaalde dranken en voedingswaren hebben connotaties. En in mijn werk creëer ik daar een gans universum rond. De worsten hadden eigenlijk geen betekenis, die waren spontaan ontstaan. De aardappelen hadden te maken met het feit dat ik enkel patatten at, omdat het toen heel slecht met me ging. En nu drink ik misschien te veel? Ik heb geen idee. De rode draad in mijn werk is de combinatie van mensen en miserie. Maar ik tegenstelling tot vroeger ben ik nu gelukkig en vrolijk. En dat zie je ook aan mijn werk. Heeft de wereld misschien eindelijk wat geluk verdiend? Ik weet het niet, maar ik hoop wel dat die miserie nog terug komt, want miserie geeft me inspiratie. (Lacht.)

Getormenteerde kunstenaars, een dijk van een cliché. Zijn er nog andere vooroordelen, waar je als kunstenaar mee geconfronteerd wordt?

Ik heb hier veel kostuums liggen en ik verkleed me graag. Een tijdje geleden was ik in het Middelheimpark één van mijn worstsculpturen aan het ophangen. Omdat de locatie enkel bereikbaar was per boot, had ik besloten om een matrozenpakje aan te trekken. Net op dat moment kwam een groepje leerlingen voorbij, waarbij de leerkracht riep: “Die vrouw die er zo gek bij loopt, is ongetwijfeld de kunstenaar.” Ik vond die opmerking zo onaangenaam. Veel mensen denken dat kunstenaars gek zijn of zich superieur voelen, maar waar slaat de term ‘kunstenaar’ op? Ik maak gewoon waar ik zin in heb en er zijn mensen die mijn werk willen kopen. Gelukkig kan ik voltijds leven van de schilderkunst. Ik zou ook niks anders kunnen. Tijdens mijn laatste jaar introduceerde de Belgische kunstenaar Guillaume Bijl mij bij de juiste mensen en zo werd ik snel opgepikt door anderen. Mijn succes is een combinatie geweest van hard werken, geluk en toeval.

Is je stijl hard geëvolueerd de afgelopen 13 jaar? 


Nee, eigenlijk niet. Misschien dat ik nu wel wat meer verf gebruik dan vroeger. Als kunstenaar wil je snel vooruitgang boeken. Soms rebelleer ik en probeer ik iets nieuws uit, om uiteindelijk uit te komen, daar waar ik begonnen ben. Ik doe nooit écht iets helemaal anders.

Welk project staat er nu in de steigers?

Volgend jaar hou ik een solo tentoonstelling in het Centro de Arte Contemporánea in Malaga. Vermits ik een hele grote ruimte ter beschikking krijg, die de directeur volledig gevuld wil zien, tref ik nu al de nodige voorbereidingen. Ik zal een mix tonen van oud en nieuw werk. Beneden ben ik een grote sculptuur aan het maken.

Je bent opgegroeid in Duitsland en woont nu in België. Wil je ooit nog terug te keren naar je thuisland? 


Of België de eindbestemming is, weet ik niet. Maar ik hoef niet per sé naar Duitsland terug te keren. Mijn man wordt altijd ziek, van zodra we de grens oversteken. (Lacht.) Het is gek, iedereen praat over Berlijn, maar die stad heeft me nooit echt aangetrokken. Ik heb ook een jaar in Wenen gestudeerd, maar dat was me te intens. Soms vergelijk ik Antwerpen met een klein dorp, maar omdat ik continu in mijn atelier aan het werk ben, maakt het eigenlijk zeer weinig uit waar ik mij bevind. In Antwerpen heb ik mijn man, mijn werk, mijn atelier en mijn vrienden en dat is tenslotte het belangrijkste.

 

Kati Heck