Coffeeklatch

Een appartement vol toys doet vermoeden dat hier een enthousiast verzamelaar woont. Niet is minder waar, want street artist Bue The Warrior is nergens aan gehecht, hij is quasi nooit thuis. De helft van het jaar toert hij de wereld rond om muurschilderingen te maken. “Als artiest wordt je uitgenodigd op events om te collaboreren met andere artiesten. Je krijgt eten, drinken en accommodatie en een paar dagen schilder je samen. Na afloop van het event trek je voort. Wat ik doe, beschouw ik niet als werk. Ik amuseer mij gewoon.” We worden uitgenodigd voor koffie en gebak op zijn appartement dat hij deelt met een room mate. Een prachtig panoramisch zicht op de stad Gent en een kat die maar al te graag poseert voor de camera krijgen we er gratis bij. “Check mijn kat!  Normaal is ze super schuchter en zie ze nu genieten en posen. Het is echt de eerste keer dat ze dat doet.” 

 

Voor iemand die niets verzamelt, zie ik enorm veel gadgets, boeken en toys. En de muren hangen vol werkjes.

Ik heb nog veel meer materiaal dat dringend ingekaderd moet worden, want de wand die ik mijn ‘Wall of Fame’ noem, wil ik volledig vol hebben.  Wat je ziet, zijn souvenirs en cadeaus van vrienden met wie ik samen geschilderd heb zoals Dear Smith uit Mexico en Chase uit L.A. Telkens als mensen hier logeren,  laten ze een werkje achter. De tekening die je hier ziet, is van mijn grootvader en dateert van 1951. Hij was de allereerste medewerker van Willy Vandersteen. Zelf heeft hij 80 Sussen en Wissen, een 40-tal Bessies en Rode Ridders zelf getekend én geïnkt. Spijtig genoeg is hij een aantal jaren geleden overleden, maar mijn vader werkt  nog steeds bij Studio Vandersteen. Tekenen zit dus overduidelijk in de genen. 

 

Je hebt het mooi voor elkaar. Een half jaartje werken en een half jaartje reizen. Wat een geluk dat wij jou hier vandaag treffen, want je bent continu ‘on the road’.

Ja, ik leef goed. (lacht) Schilderen is voor mij een soort van therapie. Aan mijn werk zal je nooit merken dat ik me slecht voel, want vanaf dat ik voor een muur sta met verf, beleef ik een moment van totale vrijheid.  Ik heb weinig verantwoordelijkheid,  niks af te betalen en ik heb geen kids. Ik ben precies Peter Pan die maar niet volwassen wil worden.  Je leeft 80 jaar en dan ben je er aan. Ik wil me dus vooral amuseren en mijn zin doen. Al mijn leeftijdsgenoten zijn intussen mama’s en papa’s geworden. Allemaal de max en wellicht normaal, maar die ‘way of life’ is niets voor mij. Misschien heb ik ook gewoon nog niet de juiste persoon gevonden. Onlangs zei  iemand mij dat ik alleen oud ga worden. Misschien wel, maar ik ben ook alleen geboren. Als ik alleen oud word, weet ik wel dat ik geleefd heb op mijn manier.  Nee, als ik morgen oud word, zal je mij niet horen klagen. 

 

Als je niks te klagen hebt, neem ik aan dat je een gelukkig man bent. Je werk straalt in ieder geval veel positieve vibes uit.  Het universum dat je schildert, wordt bevolkt door super vrolijke figuurtjes.

Mijn werk is spontaan, naïef en positief en dat heeft ook wel met mijn persoonlijkheid te maken. Ik hoor veel mensen zagen over dingen die ze meemaken. Maar mijn werk brengt me op allerlei plaatsen in de wereld en ik heb al in vele sferen vertoefd. Ik heb kinderen lijm zien snuiven, daklozen ontmoet die werkelijk niets hebben. En ondanks al hun ellende slagen zij er in om positief in het leven te staan. Als je dat afzet tegenover onze klaagcultuur,  dan denk ik dat we nog heel wat te leren hebben.
Als ik in de favela’s muurschilderingen maak, krijg ik ook veel meer appreciatie dan hier. Mensen komen naar me toe, ze tonen interesse in wat ik doe en ze komen me bedanken door mij eten, drinken en jointjes te brengen. Ik maak geen hoogstaand werk, maar mensen vinden het fun. Of je nu een bomma, een binnenhuisarchitecte of een kuisvrouw bent, mensen kunnen zich herkennen in mijn werk of zich ermee associëren. Mijn werk is mellow, niet te conceptueel, niet politiek en ik voer geen propaganda. Het is gewoon fun! In België heb ik het gevoel dat mensen street art en graffiti afdoen als tekenen en kleuren op straat. Onlangs heb ik hier in Gent nog een farce meegemaakt. Ik had een muurschildering aangebracht, maar ik had mijn vraag gericht tot de verkeerde persoon, met als resultaat dat mijn muurschildering volledig overschilderd werd door de echte eigenaar. Op Facebook was er een discussie ontstaan. Niet het schilderen op zich, wel het overschilderen van een mooie muurschildering werd bestempeld als vandalisme. Hoe je het ook draait of keert, mijn werk maakt iets los bij de mensen. Actie en reactie, dat is waar het om draait. Mensen bestempelen Facebook en Instagram als egotripperij, maar het zijn hele goede media waarmee ik al heel wat commerciële opdrachten heb binnengehaald. 

Naast het beschilderen van muren, neem je ook andere dragers onder handen. Je maakt toys, gadgets, knuffels, petten, T-shirts en je hebt ook een iPad applicatie ontwikkeld.

Ik werk op vele dragers, maar het is altijd de muur die mijn abolute voorkeur krijgt. Het is mijn leefwereld vanop straat, die verder wordt uitgebreid naar andere dragers. Op die manier ontstaat er een gans universum met personages, dat je een beetje kan vergelijken met de Hello Kitty atmosfeer. Alle designs die je ziet, op welke drager dan ook, zal je ook terug tegen komen op een muur. Zo heb ik designs aangeleverd voor LinFashion, een modelabel dat bij Barney’s in New York verdeeld wordt. Het is leuk om te zien dat mijn tekening vanop straat kan transformeren tot high fashion en gedragen wordt door celebrities zoals Heidi Klum, Steffi Graf en Chrisette Michele.  Maar celebrities boeien me niet. Ik ben vooral een groot kind dat het super vindt om stuff te maken voor andere kids. Met de ‘Hey Hey Colours’ iPad applicatie kunnen kinderen mijn straattekeningen inkleuren en nu gaan we ook een app voor de iPhone ontwikkelen. En dan heb je nog de Belgische kinderkledinglijn Toykyo Kids, waarbij de kleintjes van kop tot teen in mijn designs kunnen rondlopen. Het is mijn grote droom om ooit een buitenspeeltuin voor kinderen te ontwerpen, waarbij alle speeltuigen, zoals roulettes en schommels, van mijn hand zijn. Dat zou pas de max zijn! Vroeg of laat zal het er wel van komen.

 

Kan je iets vertellen over de bijzondere plekken en merkwaardige mensen die je ontmoet hebt tijdens je reizen?

NY is bijzonder, maar heel herkenbaar. Bangkok, Mexico City en Sao Paulo, die steden zijn  pas hardcore. De wijk Lapa in Rio De Janeiro voelde aan als het decor van een Star Wars film, ik voelde me daar bij bij Jabba The Hutt. Er heerst  een ‘From Dusk till dawn’ sfeer vol shemales, daklozen, dealers en pooiers. Je moet daar echt opletten. Maar voor de rest vallen al mijn avonturen heel goed mee. Ik loop constant met mijn iPhone en iPad te filmen als een toerist, maar vanaf dat ze weten dat je goede bedoelingen hebt en begeleid wordt door locals is het echt wel ok. Tussen dit en een paar jaar wil ik me definitief gaan vestigen in Mexico. Hun manier van buitenleven, het mooie weer, samenkomen op straat en het hele sociale gebeuren, dat spreekt me enorm aan. En dat mis ik hier echt wel. Het is te gek dat ik dankzij mijn werk met allerlei artiesten in contact kan komen die ik ken van magazines, boeken en het internet. Het zijn mensen waar ik enorm hard naar opkijk, omdat ze meer talent hebben dan ik. Dat zij op hun beurt respect en waardering tonen voor mijn werk, dat had ik echt niet verwacht. Ik heb al echt met topartiesten kunnen samenwerken, zoals  Jean Special, Highraff, Fefe, Chase, Flying Fortress, Tika, Dear, Smithe en Remed. Ja, ik mag echt niet klagen, ik ben content.

Bue's Flickr

Bue's Instagram