Hij werd genoemd naar Zeb McCain, cowboy uit een tv-reeks. Toen Zeb Daemen zijn ouders vertelde dat hij modefotograaf wilde worden, sloeg hij dat stoere cowboy imago aan diggelen. “Mijn pa dacht eerst dat ik een fotowinkel met filmrolletjes ging openen. Dat was het beeld dat hij van een fotograaf had.” We ontmoeten elkaar in zijn appartement in Antwerpen dat hij samen met zijn vriend huurt. De werk- en leefruimte is minimalistisch ingericht en bevat prachtige authentieke elementen. Het meest decoratieve detail is wellicht het doosje met gekleurde macarons dat op tafel ligt.






Ik wil dat alles heel clean is. Ik heb mijn huis graag leeg, volledig blanco. De belangrijkste objecten die je ziet, zijn mijn camera, computer, magazines en de beamer. Vroeger hield ik mijn fotoshoots nog thuis en was ik dus echt op zoek naar een mooie ruimte met parket en hoge plafonds. Het klinkt ongeloofwaardig, maar toen stonden er nog minder spullen. Binnenkort ga ik wel wat foto’s afdrukken, maar ik ga ze niet aan de muur hangen. Ik ga ze inkaderen en op de grond zetten. Het is een huurwoning en daarom heb ik nog niet echt werk gemaakt van de inrichting. Zo heb ik nog steeds niet geïnvesteerd in goed meubilair. De sofa’s die je hier ziet, zijn de tuinmeubelen van mijn schoonmoeder. Van zodra de zon terug begint te schijnen, zitten we weer zonder zetel, heel minimalistisch. Een reeks beelden retoucheren duurt lang en als ik rondkijk, dan wil ik de ruimte goed kunnen zien. Een lege kamer maakt me immers kalm terwijl ik aan het werk ben. In de zomer zet ik de ramen wagenwijd open. Ik woon hier echt graag.






Ik ben geboren in de Kempen en ben in Antwerpen beland om te studeren. Nu woon en werk ik hier. De link met een stad zoals Antwerpen heeft alleen maar in mijn voordeel gewerkt. Het modewereldje is zo klein dat ik heel snel studenten heb leren kennen aan de Modeacademie, die ik meteen tot mijn eerste klanten kon rekenen. Samen met hen trok ik naar Parijs en Londen. Leuke steden, maar heel druk. Hier in Antwerpen is het veel relaxter en de mensen zijn kalm. Ik heb die rust nodig. Het buitenland is zeer belangrijk op het vlak van modefotografie, maar ik wil me graag in Antwerpen vestigen.






In België doe ik veel commerciële opdrachten. En het geld dat ik daarmee verdien, kan ik volop investeren in mezelf, mijn persoonlijke projecten en in de aankoop van nieuw materiaal. Zo heb me onlangs een Hasselblad aangekocht, de ‘Rolls Royce’ onder de camera’s. Ik droomde daar al 5 jaar van! Het grootste verschil tussen editorials in België en het buitenland, is het budget dat in het buitenland veel kleiner is. Maar daar staat dan wel meer high fashion tegenover. In het buitenland kan ik meer mijn eigen ding doen en word ik omringd door set designers en stylisten die aan de duurste designerkledij geraken. Als ik met andere teamleden praat en ideeën bespreek, heb ik echt het gevoel dat ik mijn werk op een hoger niveau kan brengen. Omringd worden door een goed team vind ik meer en meer belangrijk.





Ik zou heel graag voor de Vogue werken. Dat is een typische droom. Als je voor Vogue werkt, dan weet je dat de styling top gaat zijn en hetzelfde geldt voor het model waar je mee samenwerkt. Mijn foto mag goed zijn, maar als de kledij op niks trekt en het model niet goed is, behaal je nooit een goed resultaat. Stylistes leren kennen is echt belangrijk, want zij kiezen de fotograaf voor de shoot. Topstyliste Grace Coddington doet het samen met Mario Testino en Steven Meisel. Of kijk naar Olivier Rizzo en Willy Vanderperre, een geweldig team waar ik enorm naar opkijk. Maar ik werk ook graag samen met jonge stylisten en opkomende designers., want wie weet staan zij binnenkort aan de top. (Lacht.) Een mens moet luidop durven dromen!






Dat klopt. Ik heb die stap overgeslagen, omdat ik nooit fotografie heb gestudeerd. Ik volgde een grafische opleiding en mijn foto’s zijn doorspekt van grafische elementen. Ik ben autodidact en door te experimenteren en van alles fout te doen, kwam ik vaak bij leuke effecten uit. Ik heb een camera gekocht, ermee gespeeld en op die manier mezelf van alles aangeleerd. Zo kwam ik snel uit bij mijn eigen techniek en methodiek.







Het is alleszins geen bewuste keuze. Je hebt niet veel goede meisjes in België. De beste meisjes verhuizen meteen naar New York om het daar te maken. In België hebben we wel veel interessante jongens die ook shows in Parijs en Milaan lopen. Ze opereren dus dichter bij huis en dat is eigenlijk de reden waarom ik zoveel mannen fotografeer. Ik wil niet terechtkomen in het vakje van mannenfotograaf, dus binnenkort ga ik meer op zoek gaan naar meisjes in Parijs en Nederland en meer shoots met womenswear inplannen.



Ik schuim heel veel blogs af op zoek naar inspiratie. Er staan hier stapels magazines en met mijn beamer kijk ik heel vaak naar films. Met mijn iPhone leg ik veel locaties vast en ik maak ook kleine filmpjes. Als ik onderweg ben met de taxi bedenk ik vaak de leukste ideeën. Mijn grootste inspiratiebron is wellicht mijn oude fascinatie voor futuristische films en alles wat met aliens te maken heeft. Je merkt het misschien niet op in elke foto, maar de haren van het model zijn altijd heel clean, de huid glimt onnatuurlijk en de setting is strak. Ik zie dat graag, die cleanness.



Coffeeklatch is a creative chitchat, an original and personal way for Magali Elali and Bart Kiggen to go and look for inspiring personalities and intriguing stories. The online magazine showcases pictures and interviews with creative entrepreneurs in their homes, addressing various disciplines. Coffeeklatch stands for slow journalism using a fast medium. Read More
mail — facebook — twitter — instagram
Visit our online magazine all items loaded — facebook.com/allitemsloaded
All photographs are made by us. Please do not use them without our permission or re-post them without credit.
site gezet door Mr. Henry,
met melk en 2 klontjes