Coffeeklatch

Journaliste, muziekkenner, fotografe, model en blogster. Elisabeth Ouni is van alle markten thuis en dus moeilijk onder één enkele noemer thuis te brengen. Onlosmakelijk is ze verbonden met A Polaroid Story, een blogproject waarbij ze bekende muziekartiesten op Polaroid foto vastlegt. Voor haar job is ze continu onderweg, want wat wil je met Oostende als uitvalsbasis? “Oostende is een stad met ballen aan haar lijf, het is een beetje rock ‘n roll en heeft een rauwe kant die ik kan appreciëren. Ik voel me hier echt thuis.” Ouni is half Tunesisch en haar naam betekent zoveel als ‘degene die helpt’. In haar appartement dat uitkijkt op de skyline van Oostende, behelpen we ons met een tasje koffie en een stukje citroentaart. “Vroeger was ik een keukenprinses, maar sinds de komst van de blog gaat het koken aan mij voorbij.” 

 

 

 

Pendelen is voor jou dagelijkse kost. Hoe breng je de tijd door? 

Ik ben verslaafd aan mijn iPhone. Is het nu om een foto te maken van de lucht of te twitteren. Meestal luister ik naar nieuwe muziek en aangezien ik een serieuze tv-serie-verslaving heb, haal ik mijn portie True Blood, Entourage, Breaking Bad en Boardwalk Empire binnen op de trein. Tv-series kijken doe ik enkel tijdens het terugkeren. Lang reizen betekent vroeg opstaan. Op de heenweg lig ik meestal te slapen met naast me een MCM (Mode Creation Munich)- tas.

 

MCM, is dat je allernieuwste verslaving?

Ik heb een obsessie met dat tassenlabel sinds de dag dat ik Om’Mas Keith & Taz Arnold van de Californische hiphop groep Sa-Ra ontmoette. De mannen reisden in een complete reis set van MCM en het was liefde op het eerste gezicht. Met de MCM reistassen wel te verstaan (Lacht!). Ik ben helemaal fan van de Cognac Visetos collectie. Het is een gezonde verslaving waar ik graag aan toegeef.

 

Veel reizen en tijd om te slapen en te dromen. Wat houden je dromen voor de toekomst concreet in?

Ik wil me graag verder verdiepen in video en directing. Ik heb in het verleden met film geëxperimenteerd, zoals de video voor Essentiel en The Ones To Watch waarin ik mezelf uit de slag trok met de technische skills die ik mezelf had aangeleerd. Nu wil ik me verder professionaliseren als video producer en dit implementeren in Ouni Inc. en A Polaroid Story. Dus wellicht een groter aandeel video, maar ook een boek én een expo ter afsluiting van A Polaroid Story. De blog moet op een bepaald moment eindigen. There is an end to every story. 

 

 

Dus je kapt binnenkort met A Polaroid Story?

Het einde is nog lang niet in zicht, maar het zal er ooit wel van komen. Ik ben de blog begonnen met de naïviteit van een fan. Toch heb ik niet de ambitie om achter artiesten aan te blijven lopen. Drie jaar lang heeft de blog me naar ongelofelijk veel plaatsen en mensen geleid. A Polaroid Story vertelt de evolutie van iemand die bekende artiesten ontmoet en daar uitgebreid verslag over uitbrengt. Maar ik word ouder en de verwondering verdwijnt. Aan alle mooie liedjes komt een einde en ik heb een idee in mijn hoofd van hoe het einde er idealiter zou uitzien: A Polaroid Story in de vorm van een boek en een rondreizende tentoonstelling, te beginnen in Oostende. Om vervolgens door te reizen naar Londen, Parijs, Berlijn, New York en Tokio. Zo een einde zou echt machtig zijn! 

 

 Je bent al 3 jaar bezig met je blog. Aan hoeveel Polaroid foto’s zit je nu?

Nu zit ik aan 50 artiesten, maar er zijn nog zoveel bekende koppen die ik nog op Polaroid moet vastleggen. Ik heb nog massa’s werk voor de boeg, vooraleer ik met een expo naar buiten kan komen. Mijn grote droom is om 99 Polaroid foto’s te hebben waar ik 100% tevreden over ben. Je moet weten dat ik veel foto’s opnieuw neem. Sommige artiesten ga ik terug opzoeken, totdat ik de juiste foto heb. Voor de expo wil ik die 99 Polaroids uitvergroten. 

 

Een echte muziekjournaliste ben je niet. Je opereert eerder clandestien achter de schermen, gewapend met je polaroid camera. Opmerkelijk is ook dat je interviews veel dieper gaan dan wat je in andere media leest.

Mijn grote kracht schuilt in dat clandestiene gegeven. Doordat ik officieus te werk ga en een specifieke knowhow heb, word ik sneller opgenomen in iemands entourage. Officieus te werk gaan heeft zijn nadelen, maar de situaties waarin ik beland, zijn interessanter dan die 5 officiële minuten van een muziekjournalist, hoewel ik ook veel liever officieel wordt uitgenodigd door labels die mijn platform ook echt begrijpen. In België komen sommige muziekgenres niet voldoende aan bod en is mijn blog het meest geschikte medium om die nood op te vullen. Ik ben geen muziekjournaliste, maar ook geen domme fan. Mijn interviews reiken vaak ver en ze zijn persoonlijk.

Maar bij sommige locaties moet je de hulp van derden inroepen. 

Inderdaad en dat lukt niet altijd. Vorst Nationaal. I’ve done it three times. In dat kot geraak je niet binnen. En eenmaal binnen ben je een kip zonder kop. Het is daar een doolhof. Ik ben heel dicht bij Kanye West geraakt, maar ze hebben me buitengezet. Hetzelfde geldt voor Rick Ross in de Noxx. Buitengesmeten! People love that shit. Fans lezen dat graag, hoewel ik dat op dat moment niet zo geweldig vindt.  

 

Heel last-minute kreeg ik 5 officiële minuten met Mark Ronson toegewezen. Het was stress, want ik bedoel: Ronson! Hij is al wel een tijdje bezig, van Duran Duran, Amy Winehouse tot de nieuwe Gossip. Zwaar talent die gast! Ik kwam toe en merkte dat hij niet veel zin had in het interview. De man had honger, dus ik zei hem: “Let’s just take the (Polaroid) picture and get it over with.” Hij was verbaasd door mijn korte reactie. Ik toonde hem de foto en hij zei: “We have to re do that.” We namen de foto opnieuw en hij reageerde: “Can we do the interview after the show?” Wonder boven wonder is iemand uit zijn entourage mij komen halen uit het publiek na de show. En het interview vond plaats in de lobby van zijn hotel. Het gesprek duurde wel meer dan een uur! Dat zijn dingen die je als journaliste niet meemaakt. Het is een haat-liefdeverhouding tussen artiesten en journalisten en ik val daar gelukkig ietsje buiten. Voor een Mark Ronson fan is dat geweldig, zo een verhaal. 

 

En nu ben je klaar met Polaroid Stories te vertellen? 

Mark Ronson zei me letterlijk: je bent wel geen domme. Je bent geen journaliste, want je spreekt me tegen. Dat was voor mij het grootste compliment dat ik kon krijgen!  Wel, ik wil de blog eindigen in schoonheid. Video & art directing is de volgende stap. Tegen dan ben ik 30 jaar en dan moeten er ook nog kinders gemaakt worden he (Lacht!). 

 

A Polaroid Story

Ouni Inc