Coffeeklatch

Als een woning de weerspiegeling vormt van de persoonlijkheid van haar bewoners, heeft men aan de eclectische stijl van Frederic Hooft en Eva Goethals een vette kluif. Het duo mixt antiquiteiten met vintagedesign en moderne elementen. “Wat je hier ziet, is niet perfect. Ik noem het een armer interieur, omdat niet alles gelekt en gevlekt is en ik veel overlaat aan het toeval.” Het werk van interieurarchitect en vintagehandelaar Frederic Hooft kennen we al langer, want foto’s van zijn loft hangen ter inspiratie aan onze muur. De loft heeft hij inmiddels ingeruild voor een indrukwekkend 16^de eeuws pand. “Loop vrij rond en fotografeer wat je wil.” Met hun intieme habitat als uithangbord zijn Frederic en Eva het gewend om journalisten en fotografen over de vloer te krijgen. 

Van een coole loft zijn jullie verhuisd naar een indrukwekkend pand. Hoe hebben jullie dit pareltje in hemelsnaam gevonden?

Frederic: Toen een vriend me vertelde dat er hier een leuk pand te koop stond, zijn we meteen gaan kijken. Na 10 minuten hebben we het gekocht.  Eva en ik waren op zoek naar een woning in de oude stadskern van Gent, waar we onze werkruimtes in konden integreren.  Ik werk boven en Eva beneden.

Eva: Ik ben zelfstandig grafisch vormgeefster en werk van thuis uit. Mijn bureauruimte bevindt zich in het achterhuis dat bereikbaar is via de binnentuin. In de zomer is het hier groen en zonnig. Ik zit hier echt wel op mijn gemak.

Ik neem aan dat het niet evident is om een oud huis in te richten naar jullie wensen. Hebben jullie zware verbouwingen achter de rug?

Frederic: Het voorhuis dateert van 1600, het achterhuis van 1800. Je krijgt de indruk dat het pand amper werd gerenoveerd en dat is ook de bedoeling. Toch hebben we er heel wat werk in gestoken. Muren werden opnieuw bezet, maar niet geschilderd. Oude vloeren en plafonds bleven bewaard, kleine kamers werden getransformeerd tot grote kamers en de elektriciteit, de badkamer en de keuken werden volledig gestript en vervangen. We hadden eigenlijk niets moeten renoveren, maar het is mijn job als interieurarchitect om anders na te denken over een ruimte en ervoor te zorgen dat alle elementen mooi bij elkaar passen. 

Geen tabula rasa, maar respect opbrengen voor de oude elementen in een huis. Is dat een visie die je je klanten meegeeft?  

Frederic: Je moet een huis aanvaarden zoals het is, anders moet je het niet kopen. Het is hier soms koud en tochtig en overal heb je steile trappen. Het is geen standaard woning en dat wou ik ook niet. 

Eva: Vorige week kwam er iemand langs van monumentenzorg, ze wees naar het oude plafond en vroeg ons hoe we dat gedaan hadden. Grappig, want we hebben er helemaal niets mee gedaan, we hebben het gewoon zo gelaten. Hetzelfde gaat op voor de ramen. Ze zijn mooi, maar wel enkel glas wat het moeilijk maakt de ruimtes te verwarmen in de winter.

Frederic: Wat ik zeer bijzonder vind aan dit huis zijn de circulatiemogelijkheden. Je kan van boven naar beneden, van binnen naar buiten en van het voor- naar het achterhuis geraak je via de houten passerelle, die de vorige eigenaar zelf in elkaar heeft getimmerd. Het tocht, het waait en het regent hier zelfs binnen, maar toch hebben we het zo gelaten. Het maakt deel uit van het huis. Mijn loft in Gent was totaal anders qua stijl. Het was heel strak, maar na een tijdje wilde ik gewoon wat anders. Het zou me niet verwonderen moest ik het hier binnen een paar jaar opnieuw voor bekeken houden en in een hut gaan wonen,een appartement, of zelfs een schuur. Het enige waar ik op sta, is de aanwezigheid van een open haard. Een huis zonder haard, is een huis zonder ziel. Ik zet de haard altijd aan, ‘s winters en ’s zomers, alle dagen van de week. Ik kan niet zonder.

Een andere opvallende constante is ook je voorliefde voor design. Noem je jezelf een interieurarchitect of designverzamelaar?

Frederic: Mijn hoofdactiviteit is interieurarchitect en in de tweede plaats ben ik bezig met meubilair. Ik noem mezelf interieurarchitect, hoewel ik mijn studies nooit heb afgemaakt en daar heb ik soms spijt van. Ik brak mijn studies af om naar NY te trekken en daar te gaan werken, allemaal in de veronderstelling dat ik het zelf  beter wist. Wat wil je, ik was toen 21 jaar! Op die leeftijd weet je toch niet wat je wil. Nu weet ik het wel. (lacht) Ik had toen meer geduld moeten opbrengen, want wie weet had ik nu wel architect geweest. Net zoals een architect werk ik met plannen, maar ik breng dikwijls wijzigingen aan, soms tot op het allerlaatste moment. 

Eva: Maar dat typeert ook jouw karakter. Je verandert je eigen planning en ook die van ons. 

Frederic: Op een plan kan alles perfect lijken, maar tijdens het renovatieproces zijn er elementen die kunnen wijzigingen. Je mag en kan jezelf niet te hard vastklampen aan één welbepaald idee. Een lichtinval kan ervoor zorgen dat je alles opnieuw begint te veranderen. Bij sommige klanten lukt het, bij andere niet. (lacht)

 

Wat voor een publiek bereik je met je interieuropdrachten? 

Frederic: Het is een mix van jong en oud, hoewel ik wel moet toegeven dat het moeilijk is om leeftijdsgenoten te bereiken. Ze zijn wel geïnteresseerd, maar budgettair krijgen ze het niet altijd rond. Ik combineer zowel goedkope als dure materialen, maar het is de samenwerking met kleine ateliers en maatwerk die de prijs opdrijft. Ik krijg er de kriebels van als ik mensen hoor zeggen: ik wil renoveren, maar ik heb geen budget. Je stapt toch ook geen garage binnen als je geen geld op zak hebt. 

Hoe zit het met je fascinatie voor meubilair, want we worden hier wel echt omringd door topstukken? 

Frederic: Je hebt Japans, Frans, jaren 40, Le Corbusier, Willie Van der Meeren, Maarten Van Severen, Richard Riemerschmid, Marcel Baugniet en Jean Prouvé. Het is een mix van oud en nieuw, gekend, niet gekend. Sommige stukken zijn afkomstig van de rommelmarkt of van een veiling. Het aankopen van meubelen is iets wat ik samen doe met een vennoot, de kok Stefan Boxy. Zo een tien jaar geleden hadden we vanuit een gemeenschappelijke interesse samen een stuk van Lucien Engels bemachtigd. Een tijdje later zagen we een ander stuk en zo zijn we samen in meubilair beginnen investeren. Stefan heeft me designers leren kennen waar ik voordien nog nooit van gehoord had. Intussen hebben we een mooie collectie bij elkaar verzameld, een winkel in Knokke gerund en nu leggen we ons toe op Designgallery N°33, een meubelatelier en expositieruimte in Deurle. Maar los van die activiteiten ben ik mijn interieurprojecten blijven doen en Stefan legt zich nog steeds toe op het culinaire.

 

 

 

Hou je bepaalde criteria in je achterhoofd wanneer je stukken aankoopt?

Frederic: We kopen enkel aan wat we graag zien, enkel stukken die we zelf in ons eigen huis zouden willen hebben en waarvan we weten dat we ze nadien ook kunnen verkopen. De schatten die je hier ziet, zou ik pas verkopen van zodra ik echt geld nodig zou hebben. Maar ik stel mezelf soms vragen bij wat ik doe. Kopen, verkopen, vergaren en verzamelen. Ik ben een materialist, omdat ik zo gehecht ben aan mooie, waardevolle spullen. Maar ben ik niet beter af zonder? Heb ik al die materie wel nodig? 

Eva: Maar Frederic kan zo blij zijn na een nieuwe aankoop. Hij zet zich, steekt de ene na de andere sigaret op en staart urenlang naar zijn nieuwste aanwinst. Volgens mij is hij op die moment echt intens gelukkig en daar is toch niets mis mee.

Frederic: Ik hoor mezelf vaak zeggen: Schoon he, het staat daar schoon. Ik zie iets, ik koop het en denk daar niet meer over na, omdat ik mezelf troost met de gedachte dat ik er voor gewerkt heb. Maar zeg nu zelf:  ik kan toch niet blijven verzamelen. Op een dag wil ik alles verkopen, alles buitensmijten en opnieuw beginnen. 

Eva: Of een andere zaak beginnen, want binnenkort opent hij samen met Boxy een traiteurszaak in Gent. 

Frederic: Meubels, interieur en eten, het ligt allemaal dicht bij elkaar. Er gaat een bepaalde esthetiek van uit. 

 

www.frederichooft.be