Coffeeklatch

We ontmoeten elkaar in deSingel, waar choreograaf en danser Filip Van Huffel repeteert voor zijn dansvoorstelling ‘Layers of Skin’. Ondanks  deadlines en een overvolle agenda oogt hij heel relaxt. “Ik leef mijn droom! Ik heb van mijn hobby mijn beroep kunnen maken en ik doe werkelijk niets anders dan dansen. Het is zo plezant om te dansen en de hele wereld rond te reizen. En als het kan, gaan de kids mee!” Filip is een familieman en houdt wel van een gezellige drukte. De kids en de dansers ontmoeten we bij hem thuis, op zondagochtend aan de ontbijttafel. We moeten snel zijn, want zijn zoon Kobi speelt razendsnel alle croissants naar binnen. 

Dansen Kobi en Mika (2.5 en 6 jaar) ook?

Ze bewegen heel naturel en dat is mooi. Als je kinderen naar een dansschool stuurt, worden ze op een bepaalde manier geconditioneerd. Dansen is tof wanneer bewegingen niet geforceerd zijn en ze vanuit de buik komen. Of mijn kids later gaan dansen of niet, dat is niet belangrijk voor mij, wél dat ze graag bewegen.  De kleinste is een danser, vooral op muziek van Michael Jackson. (Lacht.) Ik wil dat mijn kinderen doen waar ze gelukkig van worden. Mijn ouders hebben me altijd gesteund en tot op vandaag wonen ze alle dansvoorstellingen in België bij. 

Wist jij als kind dat je later danser zou worden?

Nee, ik ben pas laat beginnen dansen op mijn 18^de en dat is laat. Ik ben altijd wel fysiek geweest met fietsen, turnen en jiujitsu, maar er ontbrak iets in mijn leven. Op een bureau wilde ik niet terechtkomen. Maar ik wist echt niet waar mijn passie lag, totdat ik dans ontdekte. En vanaf dan ging het heel snel en eigenlijk vanzelf. Ik was te oud voor de balletschool en de dansschool Mudra van Bejart in Brussel was afgebrand, dus ik koos voor een nomadenleven. Ik pakte mijn rugzak en ging van workshop tot workshop. Ik trok van Engeland, naar Duitsland tot Nederland en zo heb ik vrij snel mijn eigen weg in het danslandschap gevonden. In België heb je uitstekende dansscholen, zoals Parts en Artesis. En als student kan je dus een hele dag dansen en een goede technische bagage opbouwen, zonder rekening te houden met andere verplichtingen. Ik danste, maar gaf ook dansworkshops om financieel rond te komen. 

Je geeft workshops aan 50-plussers, amateurs, jongeren, mensen uit de financiële wereld en personen met een beperking. Hoe ga je telkens te werk?  

Ik heb nogal weinig limieten en probeer zo open mogelijk te werken door mensen te accepteren zoals ze zijn. En zolang ik met dans, beweging en het lichaam bezig ben, ben ik gelukkig. Het allerbelangrijkste is dat de deelnemers openstaan voor dans. Vervolgens reik ik tools en improvisatietechnieken aan die ervoor zorgen dat ze op een andere manier leren bewegen. Voor sommigen kan de introductie tot dans een openbaring zijn. Zo ken ik een 65-jarige die de danskriebel nu volledig te pakken heeft en workshops over heel Europa volgt. Fantastisch toch! En er zijn ook jongeren uit de workshops die hun studies hebben ingeruild voor een danscarrière.

 

België heeft een rijke danstraditie met toppers zoals Anna Teresa De Keersmaeker, Wim Vandekeybus, Alain Platel,… Ongetwijfeld hebben die pioniers heel wat deuren geopend voor de hedendaagse dans in Vlaanderen en de rest van de wereld.

Dankzij die pioniers is cultuur en dans in Vlaanderen stevig ingeburgerd geraakt. En als ik workshops geef, zijn volwassenen inderdaad sneller mee, staan ze open voor dans en beweging en hebben ze geen schaamtegevoel  meer. Heel anders is de situatie in Engeland, waar men meer van abstracte dans houdt. Improviseren vindt men daar eigenaardig en men stelt alles in vraag. 

Is er momenteel een opvallende tendsens binnen de hedendaagse dans te bespeuren?

Er mag opnieuw bewogen worden, bewegen is terug ‘in’. Er is een tijd geweest dat bewegen in bepaalde circuits fout was. Ik vertrek altijd vanuit mijn eigen lichaam en mijn stijl is in de loop der jaren ook grondig geëvolueerd. Vroeger stond het experiment centraal en probeerde ik telkens iets nieuws. Nu weet ik eindelijk wat ik aan het doen ben. (Lacht.)

`

Waar haal je je inspiratie vandaan?

Van overal en vooral wanneer ik niet nadenk. Als ik me ontspan, thuis, op de trein en op de fiets,... Ik heb altijd wel een globaal startpunt en dan ga ik op zoek naar elementen die daarbinnen passen. Als ik wil bewegen, begin ik gewoon te dansen. Ik kan plotseling geïnspireerd geraken. 

En speelt muziek een belangrijke rol terwijl je danst?

Ja, muziek is heel belangrijk. Maar als ik een dansstuk maak, doe ik dat dikwijls zonder muziek. Ik heb iets tegen dans wanneer het synchroon op de muziek gebeurt. Als publiek vind ik dat niet interessant, omdat de relatie tussen muziek en dans dan té direct is. Het moet afstandelijker en naturel overkomen. In een discotheek kan je op de maat dansen, maar echt creatief is het niet. 

Als dansen op de maat niet belangrijk is, hoe bepaal je dan of iemand kan dansen of niet?

Je ziet vrij snel wanneer iemand wel of niet kan bewegen. Dit jaar hebben we in België en Engeland dansaudities georganiseerd en daar kwam wel 1000 man op af. We gaan altijd op zoek naar een  combinatie van verschillende kwaliteiten: of ze technisch onderlegd zijn, wat ze communiceren tijdens het dansen, of ik ze sympathiek vind…Want tenslotte moeten we lange tijd samenwerken Dansen in een gezelschap is zeer intens, dus het moet op vele vlakken klikken. 

Werken, dansen, familie, alles lijkt me met elkaar verweven in jouw leven. 

Mijn vrouw (Natalie Gordon) analyseert de beweging in mijn dansstukken. Ze kijkt waar de beweging naartoe gaat en wat die beweging naar het publiek communiceert. In het verleden deed ze ook het management van mijn dansgezelschap Retina Dance Company. Onze relatie is een partnership, we doen alles samen. En thuis, daar dansen we met zijn allen, elke dag!  Mijn vrouw, ik en de twee kids. Als we de afwas doen, improviseren we in de keuken. We zijn dus één hechte familie en hetzelfde geldt voor onze dansers die tijdens de repetitieperiode in ons huis komen logeren. Het is altijd een gezellige en drukke bedoening bij ons thuis.

 

Dansen maakt van jou een gelukkig man.

Ik leef mijn droom! Ik heb van mijn hobby mijn beroep kunnen maken en ik doe werkelijk niets anders dan dansen. Ik ben content en ik werk samen met topdansers. Ik moet wel zeggen dat geluk relatief is, want ik heb maar subsidies voor 3 jaar. En wat er daarna gebeurt is altijd onzeker. Maar het houdt het ook wel spannend. Ik heb me nog nooit zorgen gemaakt om de toekomst. 

 

 

En als je het ons vraagt, moet Filip zich geen zorgen maken. Na de voorstelling ‘Layers of Skin’ volgt een staande ovatie. 

 Retina Dance Company

www.retinadance.com